Geloof je in en vertrouw je op de tarot?
Een tijd geleden kwam ik een vraag tegen op Quora. Ik begin dat platform te waarderen. Als je eenmaal weet hoe het werkt, is het echt leuk om je kennis online te delen. Bij het beantwoorden van een vraag van ene Mark over het geloof in tarotkaarten ging ik een grotere leercurve aan dan ik verwacht had.
Hoe het begon
Mark vroeg zich af hoe een willekeurige selectie kaarten, die je bij een lezing trekt, je iets over je leven kan laten zien. Volgens hem had de trekking van kaarten geen wetenschappelijke basis, en het kwam ook niet logisch of rationeel over. Vervolgens legde hij uit hoe hij kaarten trekt met behulp van een nummergenerator om hem een getal tussen 1 en 78 te geven. Dit hielp hem om niet die ene kaart boven de andere te verkiezen (hierbij neem ik aan dat hij de waaier voor ogen had waar je één of meer kaarten uit kunt kiezen).
Mark en ik kwamen terecht in een prachtige discussie over geloof, bewuste en onbewuste processen. Ik heb ervan geleerd dat ik veel regels heb die ik gebruik bij het lezen van kaarten, maar dat ik me daar niet meer erg bewust van ben. Uitleggen hoe het werkt, maakte me er weer bewust van.
God of de Duivel?
Het is grappig hoe sommige mensen worden aangetrokken door een mysterie zoals tarotlezingen, terwijl het anderen bang maakt. Ik denk dat daar de visie op tarotkaarten vanuit het geloof, als werktuig van de Duivel, vandaan komt.
Omdat we niet kunnen uitleggen hoe een tarotlezing werkt, zal het wel van de Duivel zijn. Maar dat is een heel rationele verklaring. Zo duivels zijn de tarotkaarten niet.
Want hoe weet je dat God niet je hand geleid heeft bij het trekken van kaarten of bij het schudden van de kaarten? Is dat onderdeel van je geloof? Is het überhaupt nodig? Zijn we zo onzeker dat we (wetenschappelijk) bewijs nodig hebben om het wel of niet te geloven? Doet religie niet ook een belangrijk beroep op ons geloof en vertrouwen? Maar goed, dat is een hele andere discussie, waar ik in deze blog niet op in wil gaan.
Willekeurig proces
De vraag die Mark stelt is de vraag die ik zelf ook had toen ik begon met tarotkaarten lezen. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat “die kaarten de antwoorden op mijn vraag weten”? Kan ik de kaarten vertrouwen? En, stel dat dit kan, hoe kan ik dat geloof dan toepassen?
Om eerlijk te zijn, die kaarten weten helemaal niets over jou of je vragen. Ik geloof daar niets van.
Je krijgt antwoorden omdat een symbool in het plaatje op de kaart een deel van je brein activeert dat vervolgens met briljante uitleg komt die daar ergens in verborgen zit. Een parel van wijsheid waarvan je niet wist dat je die had. Komt die verklaring dan uit de kaarten of komt die verklaring uit jou?
Ik schrijf er zelfs over in De Kracht van Tarot, waarin ik uitleg hoe je kaarten intuïtief kunt lezen.
Wat ik geloof, nee waar ik van overtuigd ben, is dat we bij de interpretatie heel veel overtuigingen en emoties gebruiken om ons referentiekader te vormen. Dit is wat ik schrijf in mijn boek:
“Wanneer je kaarten trekt, lijkt dat een willekeurig proces. De kaarten worden geschud en je trekt een of meer kaarten uit een stapel die ondersteboven ligt gedraaid. We gaan ervan uit dat de getrokken kaarten onbewust naar boven geschud zijn en daarom van belang zijn voor de persoon voor wie de kaarten worden getrokken. Deze overtuiging maakt deel uit van het referentiekader dat we gebruiken wanneer we met de kaarten werken.”
Bij het lezen van de kaarten maken we dus gebruik van een referentiekader met belangrijke uitgangspunten: o.a.
- De kaarten die we trekken zijn voor de lezing belangrijk
- We trekken maar één keer kaarten
- We vertrouwen erop dat de kaarten een boodschap bevatten (ook al kan het voorkomen dat we die boodschap nog niet begrijpen)
Logica, wetenschap, of een referentiekader?
Waar ik zeg dat ik vertrouw op wat er naar boven komt, heeft Mark diepe twijfels over logica en wetenschap. Ik heb er nooit verder over nagedacht en geloof het gewoon, terwijl dat bij hem anders werkt.
Tijdens het gesprek dat we hadden, concludeerde ik dat ik een heel uitgebreid referentiekader heb dat ik gebruik als ik een lezing doe. Dat is wat vijfentwintig jaar tarotkaarten lezen met zich meebrengt. Mijn referentiekader heeft zich al doende opgebouwd; zo ook mijn geloof in tarotkaarten. Elke keer dat ik ergens vastliep moest ik besluiten hoe ik dit in de toekomst op wilde lossen. Op dit manier automatiseer je langzamerhand je werkwijze en ontwikkel je een onbewuste procedure bij het doen van de lezingen.
Verschillende gewoontes
Nog niet zo lang geleden nam ik deel aan een “tarotcafé” (wat betekent: thee aanbieden aan een paar tarot gekkies terwijl ze met elkaar kletsen over tarot – succes gegarandeerd! ). Mijn vriendin die het organiseerde, gebruikt altijd de waaiertechniek om een kaart te selecteren door haar vinger onder de kaarten te bewegen totdat een kaart haar een gevoel geeft dat het de juiste is.
Ik schud de kaarten, snijd ze in drie stapels, leg ze terug in een andere volgorde en neem dan de bovenste. Mark gebruikt een nummergenerator. Uiteindelijk maak het niet uit hoe we onze kaarten trekken als het maar onwillekeurig is. Als je manier goed voelt, kun je het toelaten tot je geloof.
Ik ben wars van dogma van “hoe het heurt”. Mijn manier van tarotkaarten is echt niet beter dan die van jou, omdat ik toevallig een boek gepubliceerd heb. Het maakt niet uit hoe je je kaart trekt (al gooi je je kaarten in de lucht en probeer je er één tussen je handen op te vangen, alles is prima!)
Toeval
Maar hoe zit dat onwillekeurige aspect, dat toeval dan in elkaar? Nico Heidari Tari van de Radboud Universiteit schreef er een uitstekend artikel over, waaruit blijkt dat het vrij zinloos is om erover te discussiëren. Toeval betekent niet dat het negatief is. Het is neutraal. Dat is ook wat ik geloof. Lees het artikel en concludeer dan dat een discussie over de juiste techniek van het trekken van een tarotkaart volledig zinloos is. Trek je een “goede” tarotkaart, dan heb je gewoon geluk gehad. Trek je een “slechte” dan is dat pech. Deal with it. Ik ga hier uitgebreid op in in mijn boek De Kracht van Tarot.
Schrödinger’s kat
Totdat je een kaart trekt en ernaar kijkt, zijn je kaarten als de kat van Schrödinger. Ja, dat moest ik ook opzoeken. Deze theorie gaat over onze denkprocessen. Schrödinger, een natuurkundige, legde het als volgt uit:
Plaats een kat, een fles gif en een radioactieve bron in een afgesloten doos. Wanneer de geigerteller radioactiviteit detecteert, activeert deze de kolf, waardoor het gif vrijkomt en de kat wordt gedood. De Kopenhagen-interpretatie van de kwantummechanica impliceert dat de kat na een tijdje tegelijkertijd levend én dood is. Maar wanneer men in de doos kijkt, ziet men óf de kat levend of dood is, niet zowel levend als dood. Dit stelt de vraag wanneer de kwantumsuperpositie precies eindigt en de werkelijkheid oplost in de ene of de andere mogelijkheid. Bron
Ik bedoel: dit gaat diep, toch? Ben ik bereid om zo diep te gaan bij het trekken van tarotkaarten? Zijn we niet allemaal voortdurend bezig met deze interpretatie van de kwantummechanica? Maar het is zeker leuk om te proberen wat antwoorden te vinden (maar stop vooral geen kat in een doos met een fles gif; doe maar gewoon niet).
Is het lezen van tarotkaarten echt zo “onbewust”?
Ik heb eerder met mensen gesproken over de willekeur van de kaarten.
“Mensen zeggen vaak: “Ja, maar als ik de kaarten opnieuw zou trekken, zou ik een andere kaart krijgen. ” Ja, dat klopt, en dat is echt het einde van de discussie. Als je kaarten blijft trekken totdat je de kaart krijgt die je leuk vindt, krijg je geen toegang tot die verborgen bron van informatie. Dus je trekt één keer kaarten en vertrouwt erop dat je op dat moment de cruciale kaart trekt – dat is het referentiekader.”
Als ik een kaart trek, vertrouw ik erop dat het op dat moment een betekenis voor mij heeft. Dat proces ontstaat op het bewuste niveau. Begrijp ik de betekenis niet, dan is dat heel jammer voor dat moment. Het inzicht komt hopelijk later nog wel ‘s.
Ik besluit bewust om de kaarten te lezen, mijn tarotspel te kiezen (als je er meer dan één hebt), zorgvuldig mijn vraag te kiezen en de kaarten te schudden. Het enige waar ik geen controle over heb, is welke kaart er naar boven komt.
Er kunnen enkele onbewuste processen zijn die ons triggeren wanneer we de symbolen op de kaart zien. Op de Dwaas kun je bijvoorbeeld de ene dag de vlinders opmerken en de volgende dag de hond. De dieren roepen lang vergeten herinneringen op door hun symboliek. Sommige van die herinneringen zijn bewust en sommige zijn onbewust. Totdat de Dwaas naar boven komt kan het dus elke kaart zijn.
Geen onzin
Maar laat ik deze discussie baseren op een no-nonsense ervaring van hoe de meeste mensen de kaarten interpreteren. Laat ik een paar vragen stellen
Hoeveel van de volgende bronnen gebruik je om je kaarten te interpreteren?
- Herinneringen aan eerdere lezingen die je deed waarbij je dezelfde kaart trok?
- Terugbladeren door je dagboek om eerdere notities op die kaart te vinden?
- “Dwaas tarot kaart betekenis” googlen en klikken op het eerste resultaat?
- Bladeren in het kleine witte boekje dat bij je spel hoort?
- Bladeren in een tarotboek?
- Door mijn website klikken op zoek naar een goede beschrijving van de betreffende kaart?
Dat zijn allemaal echt geen onbewuste handelingen; je doet het heel bewust. En ja, natuurlijk kun je ook een intuïtieve download krijgen, maar ik beloof je heel veel mensen doen één of meerdere van bovenstaande dingen.
Ik gebruik ze allemaal als ik vast kom te zitten (behalve het kleine witte boekje, die gooi ik altijd direct weg; je hebt er niets aan). Soms weet ik precies wat een kaart betekent terwijl de volgende mij totaal verwart. Ach, ik ben soms bijna menselijk (geloof ik). Jij toch ook?
Dus waarom we tarotlezingen een voorbeeld noemen van het werken met het onbewuste is onjuist. Er is bijna niets onbewusts aan. Wat we in plaats daarvan doen, is onnodige zweverigheid eromheen creëren. Kijken naar de kaart en hopen dat er iets moois tot je komt kan lang duren. Ik ga gewoon op zoek naar een antwoord en vaak komt er van alles omhoog als ik begin te schrijven over de sleutelwoorden die ik vind. Daarom vind ik het zo belangrijk dat je een tarotdagboek gebruikt en blijft schrijven tot er niets meer komt. Dát is waar je inzicht vandaan komt.
Bewust referentiekader
Toen ik begon met het lezen van tarotkaarten, moest ik mijn referentiekader nog vormen. Het grootste deel van dat referentiekader is gebaseerd op vertrouwen. Als iemand die graag de controle houdt heb ik in dit kleine deel van mijn leven de controle losgelaten.
Als ik nu een kaart trek die ik niet begrijp, laat ik het los. Jammer dan. Sommigen zeggen dat ik niet klaar ben voor de boodschap, maar het kan ook zijn dat er niets logisch is aan de betekenis van de kaart en de vraag die ik stelde. Want wat is logica waard als er niets logisch is aan wat we doen?
Mijn referentiekader stelt ook dat om antwoorden te krijgen, je de betekenis van de kaart verbindt met de vraag die je hebt gesteld om een antwoord te vormen. Ik houd van het vrij associëren op mogelijke betekenissen; meer dan al dat geheimzinnige gedoe. Dat past gewoon niet bij wie ik ben. Zweverig gedoe brengt me nergens als ik een probleem op te lossen heb of een vraag te beantwoorden. Ik zeg niet dat het ritueel ons niets brengt. Ik geloof alleen dat het roepen van vaagheden en zweverigheid onze problemen niet oplost.
Ik heb mijn zoektocht naar antwoorden opgegeven en tegelijkertijd zal ik dat nooit doen. Ik ben Schrödingers kat. Als ik het dier nodig heb om de tarot uit te leggen, loop ik het risico om tarot heel magisch te maken en dat is het gewoon niet. Voor ik de kaart omdraai, kan het elke kaart zijn, net zoals elke keuze me kan helpen om in elke richting te gaan. Uiteindelijk zijn de tarotkaarten slechts achtenzeventig stukjes stevig papier die heel toevallig in mijn lezing vallen (of niet).
En toch krijg ik kaarten die ik meteen vertrouw
En nog steeds, te vaak, “krijg” ik een kaart die mijn situatie precies weerspiegelt, en krijg ik bevestiging van mijn volgende stap. Weet je, tarot lezen gaat over het bevestigen van wat we al weten. Want hoe kun je anders een betekenis interpreteren voor een kaart die nog niet in je hoofd zat?
Dit maakt de tarot een hulpmiddel voor chronisch onzekere mensen die stiekem weten wat ze willen, maar te bang zijn om zichzelf te vertrouwen. Ik weet dat ik tot die groep behoor, jij ook? Met behulp van de kaarten stappen we bewust(er) en moedig(er) vooruit op ons avontuurlijke pad.
Tarot heeft mij hulp gebracht in moeilijke tijden. Het heeft me geholpen de volgende dingen te overwinnen:
- Eenzaamheid toen ik verhuisde naar een godvergeten eiland in de Waddenzee,
- Een zware burn-out omdat de baan op dat eiland shit was,
- Het vinden van die geweldige man van mij,
- Het vinden van professionele fysiotherapie toen mijn schouder bevroor en de arts zei dat hij niets meer voor me kon doen,
- De moed vinden om te solliciteren en elke keer een geweldige baan te vinden waar ik mij kon ontwikkelen
- Mijn bedrijf sluiten omdat ik er geen toekomst meer in zag
- Het besluit om over te gaan tot een maagverkleining
- En het besluit om serieus aan de slag te gaan met het schrijven van tarotboeken en het creëren van cursussen.
Stuk voor stuk levensveranderende processen. De tarot heeft me geholpen om op mijn eigen antwoorden te vertrouwen. Het heeft mijn vertrouwen in mijzelf hersteld waardoor ik zelfverzekerd door het leven kan gaan. Geen Schrödinger’s kat zal dat veranderen.
Geloof jij je tarotlezingen?
Geloof jij je tarotlezingen? Wat zou je kunnen veranderen als je bepaalde overtuigingen loslaat die je aan jezelf lieten twijfelen? Deel alsjeblieft je gedachten met mij en laat hieronder je reactie achter.
Wil je met haar werken? Kijk dan welke lezingen, trainingen en e-boeken zij heeft.
- De Kracht van een Spiritueel Dagboek: Tips en Inspiratie - 06/03/2026
- Dit is waarom je tarotlezingen niet kloppen - 26/02/2026
- Maak je eigen quote geïnspireerde legvorm - 20/02/2026
Plaats een Reactie
Meepraten?Draag gerust bij!